Waarom een wedstrijd niet leuk hoeft te zijn

In dit artikel:

Bert Flier (Trikipedia) beschrijft waarom hij blijft racen, ondanks dat het vaak allesbehalve “leuk” is. Tijdens een recente Q&A op trainingsstage kreeg hij de vraag of hij racen eigenlijk wel leuk vindt, wat hem aanzette tot zelfreflectie. Hij concludeert dat racen niet draait om plezier, maar om het opzoeken van grenzen: het maximale presteren brengt risico en pijn met zich mee, maar geeft hem ook richting, levensgevoel en dankbaarheid — zeker na een ernstige ziekte in oktober 2019 toen gewoon lopen al een wens was.

Tot 2024 lag zijn focus op de marathon (hoogtepunt: 2:38 in Rotterdam). Sinds vorig najaar is hij overgestapt op HYROX, een combinatie van hardlopen en functionele oefeningen. Zijn eerste solo-HYROX in Rotterdam eindigde in 1:07:13 — een pijnlijke les in onderschatting. Na gerichter trainen (hij noemt een terugkeer naar krachttraining, veel ski- en roeimeters en intervalwerk met oefeningen als sandbag lunges, burpee broad jumps en wall balls) maakte hij vooruitgang: in januari liep hij in Amsterdam 1:04:13. Dat was sneller, maar nog niet het plafond waarvan hij denkt dat het er is.

Flier past zijn trainingen steeds bij, streeft naar betere racevoering en voelt dat hij het “spel” steeds beter begrijpt. De drijfveer blijft het willen weten waartoe hij in staat is: testen of aangepaste training effect heeft en ontdekken waar de grens ligt. Morgen staat hij opnieuw aan de start van HYROX Rotterdam — niet voor het plezier, maar om het antwoord op die vraag te zoeken, “met het mes tussen de tanden.” Hij biedt ook aan anderen te helpen hun racen te verbeteren via zijn contactadres.