Waar ligt jouw grens? Ik vond de mijne op kilometer 32

In dit artikel:

Bert Flier onderzoekt in een persoonlijk verhaal waar de grens ligt tussen niet meer willen en echt niet meer kunnen. Aanleiding is de term ‘beyond failure’ uit de krachttraining: volgens Flier kun je pas voorbij een grens gaan als je eerst weet waar die grens ligt. Tijdens maximale inspanning verwarren mensen pijn en tegenzin volgens hem vaak met lichamelijke onmacht.

Flier herinnert zich de triathlon van Almere in 2007. Na een sterk zwem- en fietsonderdeel begon hij als vierde aan de marathon en klom hij tijdens het lopen op naar de derde plaats. Rond kilometer 25 namen de pijn, krampen en vermoeidheid toe. Hij zag drie mogelijkheden: vertragen en een lagere klassering accepteren, zijn tempo handhaven of versnellen en het risico lopen volledig in te storten.

Op kilometer 30 koos hij voor de derde optie. Hij verhoogde zijn tempo van 4.20 naar 4.10 minuten per kilometer en kwam dichter bij zijn voorgangers. Na kilometer 32 sloeg echter zware kramp in zijn boven- en onderbenen toe. Plotseling kon hij niet meer verder lopen. Daar, concludeert hij, lag zijn echte grens: niet bij pijn of twijfel, maar op het moment dat zijn lichaam de opdracht niet meer kon uitvoeren.

Na voorzichtig rekken hervatte Flier de wedstrijd in een veel lager tempo. Hij veranderde zijn doel van winnen naar blijven hardlopen en finishte als vijfde overall en derde Nederlander in 8:34:16. Hoewel hij de overwinning misliep, wist hij waar zijn grens lag. Flier benadrukt dat sporters die grens niet voortdurend moeten opzoeken; meestal is verstandig doseren beter. Toch kan het soms waardevol zijn bewust een poging te wagen waarbij falen daadwerkelijk mogelijk is, omdat je anders nooit weet of je eerder werkelijk niet meer kon.