Verdwalen als trainingsvorm. De beste training stond niet op mijn schema.

In dit artikel:

Bert Flier (Trikipedia) beschrijft een spontane, analoge dagrit van Brussel naar huis in Barendrecht die een onvoorziene wending en een verrassend slot opleverde. Hij vertrekt om zeven uur ’s ochtends zonder telefoon of fietscomputer — bewust gekozen om op gevoel en beperkte topografische kennis te navigeren — omdat hij zich beu voelde aan de plaatselijke rondjes en trainde voor Almere. Hoewel hij Brussel liever wilde vermijden, rijdt hij er dwars doorheen en vervolgt zijn weg noordwaarts richting Antwerpen, over bospaden en langs kanalen, langs plekken als Verbrande Brug, Eppegem, Zemst, Fort van Walem en Romeinse Put.

Onderweg vult hij zijn zakken met sportvoeding maar geeft zichzelf ook vrijbrief voor stops bij ambachtelijke bakkers voor puddingbroodjes en appelvlaai. Bij een keuzebord in de buurt van Antwerpen twijfelt hij tussen richting Terneuzen (door Zeeland terug) of Roosendaal. Een innerlijk vermoeden dat de tunnel bij Terneuzen alleen voor auto’s is, wordt bevestigd door toevallige passanten: “Niet voor fietsers, meneer.” Hij keert om — een 180-gradenbocht — en accepteert de extra kilometers als deel van de ervaring.

Tegen de avond, na ongeveer 230 kilometer en rond 18:00 uur, rijdt hij thuis het erf op en voelt zich opmerkelijk fris. In plaats van te recupereren kiest hij direct voor zijn geplande Ironman-zwemtraining: 40×100 meter, start elke 1:30. Tot zijn verbazing zwemt hij elke 100 meter in 1:15 — een persoonlijk topmoment en volgens hem de beste zwemtraining ooit, ondanks (of dankzij) de onvoorziene fietsdag. De hoofdles: de waarde van ongestructureerde, intuïtieve inspanning — soms levert de beste training zich niet aan op het schema.