Hans Bosman, de walvis en de strijd tegen de bezemwagen

In dit artikel:

Hans Bosman is een opvallende triatleet die zich juist onderscheidt door níét te jagen op snelheid of perfecte voorbereiding. In dit portret, dat in april verscheen in Triathlon Inside, wordt hij neergezet als een nuchtere, zelfspotvolle sporter die full distance-triathlons doet met een minimale trainingsaanpak: vaak maar één à twee korte sessies per week. Voor hem draait triathlon niet om podiumplaatsen, maar om beleven, volhouden en plezier hebben in een lange sportdag.

Bosman vertelt open over zijn moeizame start in het zwemmen: hij was aanvankelijk bang voor water en moest de borstcrawl helemaal vanaf nul leren. Toch stapte hij juist daardoor de sport in, vanuit het idee dat je dingen moet aangaan waar je bang voor bent. Zijn loop- en fietstijden zijn bescheiden, maar daar schaamt hij zich niet voor; collega’s maken er zelfs grappen over. Zelf ziet hij dat als bewijs dat triathlon voor hem geen prestatiedwang is, maar een mentale uitdaging.

De article schetst ook zijn kleurrijke racegeschiedenis. Zo werd hij meerdere keren laatste of bijna laatste, maar hij blijft met humor en doorzettingsvermogen finishen. Enkele van zijn mooiste herinneringen komen niet voort uit snelle tijden, maar uit bijzondere momenten onderweg: steun van een race director die hem hielp de cut-off te halen, vrijwilligers die hem warm hielden, zijn dochter die hem vergezelde in Emilia-Romagna, en de sfeer langs het parcours. Bosman deed zelfs bijzondere experimenten, zoals een hele triathlon met Kung Fu-sloffen of met een zwaar gewichtsvest, en liep in de Noorse Norseman op het randje van opgeven tot zijn kinderen hem aanspoorden door te zetten.

De kern van het verhaal: voor Hans Bosman is triathlon vooral een denksport en een menselijke ervaring. Niet winnen, maar doorgaan, genieten van de omgeving en de verbondenheid met anderen staat centraal.