Els Visser: meer dan een atleet
In dit artikel:
Els Visser — arts-turned-professioneel triatleet — vertelt hoe haar carrière zich kenmerkend tussen studie en sport voltrok: onverwachte doorbraken, offers, herstel en uiteindelijk een bewust afscheid op het hoogtepunt. Nadat ze haar medische opleiding en promotieonderzoek had gevolgd, zette ze haar wetenschappelijke loopbaan tijdelijk stop om te onderzoeken hoe goed ze als triatlete kon worden. Met één jaar profervaring won ze in 2018 verrassend IRONMAN Maastricht; later volgden grote zeges zoals IRONMAN New Zealand en het Europees kampioenschap tijdens IRONMAN Almere-Amsterdam in 2023.
De verhalen achter die overwinningen zijn doorspekt met mentale en fysieke diepgang. Sommige races vergden tot het uiterste van haar reserves — zo beschrijft ze hoe ze in New Zealand “zo diep” moest gaan dat een extra kilometer het verschil had gemaakt — en de titel in eigen land voelde als het afwerpen van een last na een jaar van ziekte en gedwongen afwezigheid. Haar carrière werd mede gevormd door internationaal trainen en leven in een topsportbubbel, met trainingskampen in Zwitserland, Australië en Nieuw-Zeeland, en constant contact met de wereldtop.
Een pijler in haar aanpak was de samenwerking met coach Brett Sutton. Niet alleen de trainingsopbouw, maar vooral de cultuur van hard werken, discipline en consistentie gaf haar richting: doe het simpele heel goed, focus op de training van nu en werk zonder zelfmedelijden. Tegelijk kwamen blessures, teleurstellingen en zware periodes voor; toch groeide haar vertrouwen door telkens weer terug te vechten — zelfs na twee volledige Ironman-afstanden binnen twee weken, een ervaring die haar liet zien waartoe ze in staat was.
Het besluit te stoppen kwam niet impulsief maar geleidelijk: eind vorig jaar nam ze de keuze om nog één overgangsjaar te doen. In plaats van opnieuw langere periodes in het buitenland te wonen, bleef ze vaker thuis, bouwde aan een ander netwerk en gaf lezingen. Haar volgende missie ligt in de publieke gezondheidszorg: preventie, leefstijl en duurzame vitaliteit combineren met haar medische achtergrond en sportervaring. Ze wil inzetten op haalbare gewoonten rondom beweging, slaap, voeding en mentale gezondheid — met speciale aandacht voor kinderen, omdat vroeg ingrijpen volgens haar het meeste oplevert.
Triathlon verdwijnt niet uit haar leven, maar de rol verandert: geen competitie meer als bestaansreden, wel betrokkenheid bij jeugdtriatlons, organisatie of bestuur. Zoals ze het verwoordt: “We staan allemaal aan dezelfde start, of je nu als eerste of laatste finisht.” Over tien jaar hoopt ze terug te kunnen kijken en te zien dat ze opnieuw het lef heeft gehad om een droom na te jagen — nu gericht op gezondheid voor veel mensen, niet alleen op prestaties.